بستر مرغی به دلیل داشتن پروتئین، مواد معدنی و انرژی زیاد، به عنوان یک منبع غذایی برای گاو، گوسفند و بز مورد استفاده قرار میگیرد (بارنز و همکاران، ۱۹۹۷؛ رسی و همکاران، ۱۹۹۹؛ ون ریسن و ماویمبلا، ۱۹۹۹). علاوه بر فواید غذایی، استفاده از بستر مرغی باعث کم شدن هزینههای تولید نیز میشود. به عنوان نمونه، هزینه خوراک گاوهایی که از جیرههای حاوی کود مرغ استفاده کردند، در مقایسه با گاوهای تغذیهشده با کنجاله سویا، کمتر بود (رسی و همکاران، ۱۹۹۹).
مووالا و همکاران (۱۹۹۵) اعلام کردند که جیرهای که دارای ۳۰ درصد بستر مرغی باشد، عملکردی مانند جیرههای معمولی بر پایه کنجاله سویا برای میشها دارد. به همین شکل، گیهاد (۱۹۷۶) گزارش داد که گوسفندانی که با جیرههای حاوی بستر مرغ تغذیه شدند، میزان افزایش وزن مشابهی با گوسفندانی داشتند که با اوره-ملاس یا کنجاله سویا تغذیه شده بودند. همچنین، بزهایی که بستر مرغ گوشتی را به عنوان مکمل برای علوفه بیکیفیت دریافت کردند، نسبت به بزهایی که فقط علوفه خورده بودند، وزن بیشتری گرفتند (مکشا و همکاران، ۲۰۰۴).
اما اطلاعات کمی در مورد استفاده از بستر مرغی به عنوان ماده اصلی خوراک در جیره بزها وجود دارد. به همین دلیل، هدف این پژوهش، بررسی کارایی بستر مرغی به عنوان یک ماده غذایی در جیره بزهای پرواری در شرایط خوراکدهی متمرکز (فیدلوت) بود.
چکیده مقاله مصرف کود مرغی در جیره بزغاله پرواری در آمریکا
در این پژوهش، ۴۸ بز گوشتی دو رگه برای بررسی امکان استفاده از گلولههای حاصل از بستر مرغی به عنوان منبع پروتئین در خوراک بزهای در حال رشد به کار گرفته شدند. به این بزها یکی از سه نوع جیره غذایی داده شد که میزان پروتئین خام آن بین ۱۹ تا ۲۱ درصد بود. این جیرهها شامل: جیره بدون گلوله بستر (گروه کنترل، ۱۸ رأس)، جیره حاوی ۲۰ درصد گلوله بستر (۱۲ رأس) و جیره حاوی ۴۰ درصد گلوله بستر (۱۸ رأس) بودند.
برای درک عمیقتر این موضوع، مطلب جایگزین ذرت در خوراک دام را بخوانید.
برای گسترش دانش خود، مقاله راه های سریع افزایش وزن دام- وزن گیری دام را مطالعه کنید.
در بخش اول آزمایش، ۳۸ بز (۱۳ رأس در گروه کنترل، ۱۲ رأس در گروه ۲۰ درصد و ۱۳ رأس در گروه ۴۰ درصد) مورد مطالعه قرار گرفتند. این بزها ابتدا به مدت ۲۳ روز با شرایط جدید سازگار شدند و سپس در یک دوره ۴۲ روزه، وزن بدن و میزان غذای مصرفی آنها هر ۷ روز یکبار اندازهگیری شد.
در این مقاله یبوست گوسفند: علل، نشانهها، درمان و پیشگیری اطلاعات مفیدی آمده است.
در بخش دوم آزمایش، ۱۰ بز نر که جیره کنترل یا جیره ۴۰ درصدی دریافت کرده بودند (۵ رأس برای هر گروه) در دو مرحله جداگانه در سنین حدود ۹۴ روز و ۱۲۲ روز مورد بررسی سوخت و ساز قرار گرفتند. بزها در قفسهای مخصوصی نگهداری شدند و پس از ۳ روز عادتپذیری، به مدت ۷ روز، میزان خوراک مصرفی، میزان دفع و ادرار آنها به طور روزانه اندازهگیری و نمونهبرداری شد تا میزان هضم جیرهها مشخص شود.
برای درک عمیقتر این موضوع، مطلب عوامل موثر بر عمر گاو! گاوها چقدر عمر میکنند؟ را بخوانید.
برای مطالعه بیشتر، به چرا تغذیه دام در فصول سرد اهمیت دارد؟ [ارائه 6 راهکار علمی] سری سر بزنید.
برای یادگیری پیشرفته، به علائم کمبود آب و املاح در گوسفندان و راههای درمان آن مراجعه کنید.
در بخش اول آزمایش، میانگین افزایش وزن روزانه و بازدهی مصرف خوراک تحت تأثیر نوع جیره غذایی قرار نگرفت. در بخش دوم و در هر دو مرحله، قابلیت هضم ماده آلی و پروتئین خام در بین گروههای مختلف مشابه بود.
با این حال، قابلیت هضم ماده خشک در جیره کنترل به طور قابل توجهی بیشتر از جیره ۴۰ درصد بود. از طرف دیگر، قابلیت هضم دو نوع فیبر (ADF و NDF) در مرحله اول آزمایش برای جیره ۴۰ درصد به شکل معنیداری بیشتر بود. همچنین، قابلیت هضم انرژی ناخالص در مرحله دوم آزمایش برای جیره ۴۰ درصد در مقایسه با جیره کنترل، بیشتر بود.
در نهایت، میتوان نتیجه گرفت که گلولههای بستر طیور را میتوان به عنوان یک ماده خوراکی موقت و مؤثر برای بزهای پرواری مورد استفاده قرار داد.
مواد و روشهای آزمایش مصرف کود مرغی در بره ها
چهل و هشت بز نر و ماده از نژاد مخلوط بوئر (که بین ۵۰ تا ۷۵ درصد نژاد بوئر و ۲۵ تا ۵۰ درصد نژاد اسپانیایی و مایوتونیک بود) در این پژوهش استفاده شد. این بزها در زمان جدا شدن از شیر مادر، به طور میانگین ۶۶.۵ روز با اندکی تغییر و میانگین وزن ۱۴.۲ کیلوگرم داشتند. آنها را در محلّی با کف سیمانی و شیاردار که هر قسمت آن ۳ در ۳ متر مساحت داشت، نگهداری کردند.
بزها بر اساس معیارهای مختلفی مانند چگونگی تولد، وزن هنگام جدا شدن از شیر، درصد نژاد بوئر و جنسیت دستهبندی شدند. سپس به هر گروه، یکی از سه نوع خوراک مختلف داده شد: یک گروه خوراک معمولی (گروه کنترل) و دو گروه دیگر، خوراکی که پایهٔ اصلی آن، فضولات خشک شدهٔ مرغ بود. تمام بزها در طول این دوره به اندازهٔ کافی آب و غذا در اختیار داشتند.
برای اطلاعات بیشتر، به مقاله تفاوت بین گاو نر، گاو ماده، گوساله و تلیسه مراجعه کنید.
برای یادگیری پیشرفته، به ضریب تبدیل دام، عوامل موثر و اهمیت آن مراجعه کنید.
برای اطلاعات بیشتر، به مقاله نهاده دامی – هرچیزی که لازم است در مورد آن بدانید! مراجعه کنید.
برای اطلاعات بیشتر، به مقاله صفر تا صد تولید نهاده دام با کیفیت مراجعه کنید.
نتایج حاصل از آزمایش برهها
در آزمایش اول، رژیم غذایی تأثیری بر میانگین افزایش وزن روزانه حیوانات نداشت. این مقدار به طور متوسط ۷۹ گرم (با انحراف ۸ گرم) بود. همچنین بازدهی خوراک مصرفی نیز تغییر نکرد و به ازای هر کیلوگرم خوراک تازه ۱۳۰ گرم (با انحراف ۱۲ گرم) و به ازای هر کیلوگرم ماده خشک ۲۵۶ گرم (با انحراف ۲۱ گرم) بود.
میزان مصرف روزانه مواد مختلف نیز تحت تأثیر جیره غذایی قرار نگرفت. میانگین مصرف روزانه به این شرح بود:
ماده خشک: ۳۰۹ گرم (با انحراف ۲۶ گرم)
فیبر خنثی (NDF): ۷۳ گرم (با انحراف ۸ گرم)
فیبر اسیدی (ADF): ۳۰ گرم (با انحراف ۵ گرم)
خاکستر: ۱۵ گرم (با انحراف ۵ گرم)
پروتئین خام: ۸۱ گرم (با انحراف ۴ گرم)
کل مواد مغذی قابل هضم (TDN): ۲۷۳ گرم (با انحراف ۲۱ گرم)
ماده آلی: ۲۹۴ گرم (با انحراف ۲۲ گرم)
سطح نیتروژن اوره خون نیز تحت تأثیر نوع خوراک قرار نگرفت و میانگین آن ۱۸.۶ میلیگرم در هر دسیلیتر (با انحراف ۰.۴۳) بود.
همچنین، غلظت هورمون لپتین در خون نیز تغییر نکرد و مقدار آن به طور متوسط ۶.۲ نانوگرم در هر میلیلیتر (با انحراف ۰.۲) اندازهگیری شد.
مبحث علمی در مورد آزمایش بره ها
پریتو و گروهش در سال ۲۰۰۰ مشاهده کردند که اگر به بزها غذای حاوی ۲۳.۶ درصد یا ۱۸.۳ درصد پروتئین خام (بر پایه ماده خشک) داده شود، در طول یک دوره شش هفتهای، روزانه به ترتیب ۱۰۰ گرم و ۵۴ گرم افزایش وزن خواهند داشت. در این تحقیق، میانگین پروتئین خام جیرهها ۱۹.۸ درصد (بر پایه ماده خشک) بود که باعث شد بزها به طور متوسط روزی ۷۲ گرم اضافه وزن پیدا کنند. این نتیجه نشان میدهد که احتمالاً بین این تحقیق و مطالعه پریتو شباهت وجود دارد.
همچنین مکشا و همکارانش در سال ۲۰۰۴ دریافتند که اگر به بزهای نر، یونجه با کیفیت پایین به همراه مخلوطی از ۶۰ درصد بستر مرغ گوشتی و ۴۰ درصد ذرت داده شود، میزان افزایش وزن روزانه آنها تقریباً مشابه با نتیجه این تحقیق خواهد بود.
نتیجهگیری
در یک پژوهش علمی، از پلتهای تهیهشده از بستر مرغداری به عنوان منبع پروتئین در غذای بزهای گوشتی در حال رشد استفاده شد. چهل و هشت بز دورگه با جیرههای غذایی حاوی صفر درصد (گروه کنترل)، ۲۰ درصد و ۴۰ درصد پلت بستر طیور تغذیه شدند. پروتئین خام این جیرهها بین ۱۹ تا ۲۱ درصد بود.
برای درک عمیقتر این موضوع، مطلب با بیماری آبله گوسفندی بیشتر آشنا شوید! + [راه های پیشگیری قطعی] را بخوانید.
توصیه میکنیم حتماً مقاله علت ریختن پشم گوسفندان را مطالعه کنید.
در آزمایش اول، ۳۸ بز به مدت ۴۲ روز و پس از یک دوره ۲۳ روزه عادتپذیری تحت نظر قرار گرفتند. وزن بدن و مقدار غذای مصرفی آنها به صورت هفتگی اندازهگیری شد.
در آزمایش دوم، ۱۰ بز نر (۵ بز با جیره کنترل و ۵ بز با جیره ۴۰ درصدی) در دو دوره مطالعات سوخت و ساز شرکت کردند تا قابلیت هضم جیرهها ارزیابی شود.
نتایج آزمایش اول نشان داد که میانگین افزایش وزن روزانه و کارایی خوراک در بین بزهای همه گروهها مشابه بود. در آزمایش دوم، قابلیت هضم ماده آلی و پروتئین خام در هر دو جیره یکسان بود، اما قابلیت هضم ماده خشک در گروه کنترل بیشتر از گروه ۴۰ درصد بود. در دوره اول این آزمایش، قابلیت هضم فیبر در جیره ۴۰ درصدی بالاتر بود و در دوره دوم، قابلیت هضم انرژی نیز برای این جیره بیشتر گزارش شد.
در نهایت، این پژوهش به این نتیجه رسید که پلتهای بستر طیور میتوانند به عنوان یک خوراک کوتاهمدت مؤثر برای بزهای گوشتی مورد استفاده قرار گیرند، زیرا پروتئین قابل هضم کافی را فراهم میکنند و بر رشد و بازدهی خوراک حیوان تأثیر منفی نمیگذارند.
جهت مشاهده کامل مقاله روی لینک زیر کلیک کنید.
https://www.sciencedirect.com
اگر به این موضوع علاقه دارید، جایگزین علوفه در خوراک دام را از دست ندهید.
برای اطلاعات بیشتر، به مقاله فرمول خوراک بره پرواری مراجعه کنید.
برای گسترش دانش خود، مقاله بهترین جایگزین جو برای دام؛ راهکارهای نوین در مواجهه با بحران کمآبی را مطالعه کنید.